Schilderes Louise Héger bleef haar hele carrière lang landschappen schilderen met weinig menselijke aanwezigheid: van de Kempen tot de kust en de Hoge Venen, maar ook Siena. Daar zocht ze rust, eenzaamheid en onafhankelijkheid, weg van Brussel en van haar werk als lerares in het pensionaat Héger, dat door haar ouders werd geleid. Voor een vrouw van haar generatie was reizen en een carrière als landschapskunstenares allesbehalve vanzelfsprekend.

Deze rondleiding vertrekt van de schilderijen van Héger die in de ULB worden bewaard en plaatst ze binnen een bredere waardering van het matrimonium in de universitaire collecties. Een reeks werken van vrouwelijke kunstenaars wordt getoond in het uitzonderlijke kader van de Marmerhal en de voormalige zaal van de raad van bestuur.