Vroeger was het niet uitzonderlijk dat houten staakmolens van het ene dorp naar het andere werden verplaatst. Dat gebeurde ook met de Luizenmolen, die van onbekende oorsprong in 1864 aan de rand van Anderlecht werd geplaatst. In 1874 werd hij opnieuw verplaatst en kwam hij op een heuvel te staan, vlak naast de hoeve van zijn eigenaar. De molen bleef in werking tot 1928. Zijn toestand verslechterde geleidelijk en in 1955 werd hij uiteindelijk afgebroken. Dankzij de wil van enkele liefhebbers verrees hij al snel opnieuw. De plannen werden toevertrouwd aan de Brusselse architect Georges Piron en de broers Peel stonden in voor de heropbouw.

Vandaag drijven zijn wieken, met een spanwijdte van 24 meter, twee paar molenstenen van elk 800 kg aan. Deze centrale staakmolen, ingehuldigd in mei 1999, voert bezoekers terug naar een tijd waarin het landelijke leven, handarbeid en pre-industriële productiemiddelen overheersten. In het Brussels Gewest is de Luizenmolen, die uitkijkt over het groene landschap van Neerpede in Anderlecht, nog een van de twee werkende molens. Een bezoek maakt het mechanisme van een traditionele windmolen en de ouderwetse productie van meel begrijpelijk, op voorwaarde dat de wind die dag meewerkt. (Beschermd sinds 08/02/2007)