In tijden van klimaatverandering zijn steden volop in transitie. Heel wat steden werken aan planningsinstrumenten waarin landschappelijke infrastructuur het vertrekpunt vormt voor stedenbouwkundig denken. Het idee van de stad als landschap krijgt verschillende vormen en wint geleidelijk aan belang. Toch is deze manier om een stad te ontwikkelen geen recente uitvinding.
Deze lezing bekijkt de geschiedenis van Brussel vanuit die invalshoek. Ze toont dat de stad op dit vlak een lange traditie heeft: van het parksysteem onder Leopold II tot de tuinwijken van de jaren 1920 en het Park System van Anderlecht. Tegelijk wordt de vraag gesteld hoe de culturele basis van stadsontwikkeling hedendaagse en toekomstige praktijken kan voeden, en hoe die kan bijdragen aan antwoorden op ecologische en sociale rechtvaardigheidsvraagstukken.