Het eerste gemeentehuis van Schaarbeek werd opgetrokken door architect Jules-Jacques Van Ysendyck en op 21 juli 1887 ingehuldigd. Na een verwoestende brand in 1911 werd het herbouwd door Maurice Van Ysendyck, de zoon van de oorspronkelijke architect. Het gebouw in neo-Vlaamse-renaissancestijl werd in 1919 ingehuldigd door koning Albert I. De gevel van het oude gebouw kon worden bewaard, maar de volumes werden bijna verdubbeld: de zijden groeiden van 43 naar 71 meter. De centrale toren verwijst naar de belforten van oude grote steden, terwijl de zorgvuldige materiaalkeuze de architectuur van een van de gouden tijden van onze gewesten herinterpreteert. Witte steen uit Euville structureert het geheel en omlijst de ramen, in combinatie met gevelvlakken van rode en zwarte geglazuurde baksteen. Zo ontstaat een geslaagd voorbeeld van polychrome gevelarchitectuur. Binnen bewaart het gebouw zalen met opmerkelijke decors, waaronder de lokettenzaal met italianiserende inrichting, de monumentale trap verlicht door een rijk geheel van glasramen, en pronkzalen met glas-in-lood, cassetteplafonds, gebeeldhouwde schouwen en houten lambriseringen met motieven uit het renaissancedecor. Bij de bouw veranderde het gemeentehuis het uitzicht van de wijk ingrijpend. Zeven straten komen er samen en het gebouw, van ver zichtbaar, neemt een prominente plaats in het Schaarbeekse landschap in. (Beschermd sinds 13/04/1995)